Naar aanleiding van een stuk in de krant van Bas Maliepaard <
http://www.trouw.nl/cultuur/boeken/article2884084.ece/Echt__er_is_meer_dan_Dolfje_Weerwolfje_.html> ging ik nadenken over het gevaar dat blindstaren op de uitleencijfers de bibliotheekcollectie verschraalt. Het ene boek is nu eenmaal niet van de zelfde waarde als het andere. Van al die boeken van de Vijf, de Kameleon, de Olijke tweeling etc die ik in mijn jeugd gelezen heb is me niet veel bijgebleven Wel de verhalen van Tonke Dragt, die hebben enorme indruk gemaakt. Goede boeken hebben dan misschien wel minder lezers, maar ze zijn voor die lezers wel van grote waarde. Als alles goed gaat starten we in januari eindelijk met de Bicatmodule die advies geeft over aanschaf aan de hand van de cijfers (voorlopig alleen budgetcijfers). De enige cijfers waaraan je kan aflezen of je collectie succesvol is zijn de uitleencijfers. Het probleem met cijfers is ook dat je die kunt manipuleren. Dan bedoel ik nog niet eens die bibliothecaris die regelmatig alle boeken uit de kunstcollectie van de bibliotheek aan zichzelf uitleende en weer innam. Je kan ook manipuleren door bijvoorbeeld veel af te schrijven, daar gaan ook uitleencijfers van omhoog. De vraag is echter of de klanten er blij mee zijn als er in de zomervakantie niets meer te kiezen valt. Op het moment is er erg veel vraag naar Geronimo Stilton vanwege de tv-serie, ik koop wel extra bij, maar we kunnen niet volledig aan de vraag voldoen. Dat zou ten koste gaan van de boeken die misschien wel minder uitleencijfers halen, maar die de kinderen zich nog bij zijn gebleven als ze volwassenen zijn. De mens wordt niet overbodig om die beslissingen te nemen. Als je helemaal somber wordt van het artikel van Bas Maliepaard over commercialisering lees dan het weerwoord van Pjotr van Lenteren in de

blog De gelukkige lezer. Ik heb hem rechts bij "links om verder te lezen" gezet.
Deze week aangeschaft:
Groep acht aan de macht van Jacques Vriens en deel vijf en zes van Het huis Anubis.